uStronie INDEX
Strona zgodna z najnowszą normą XHTML 1.1.: uStronie :. Spis artykułów / CONTENT
forum | chat | księga gości
INDEX Biblia Artykuły Hebrajski

Jak wygląda IMIĘ BOŻE W ORYGINALE?

Septuaginta
YHWH pismem starohebrajskim

Powyższe hebrajskie cztery litery pochodzą z greckiej Septuaginty LXXVTS 10b datowanej na pierwszy wiek naszej ery. Zawiera ona tetragram pisany hebrajskimi literami w księdze Zachariasza 8:20 i 9:1,4. Zwój został opublikowany w książce Supplements to Vetus Testamentum, tom X, 1963, strona 178.

W artykule zamieszczonym w czasopiśmie Anglican Theological Review z października 1959 roku dr. Walter Lowrie napisał: „W stosunkach międzyludzkich jest rzeczą bardzo ważną, żeby znać imię, imię właśnie tego, kogo kochamy, z kim rozmawiamy, czy nawet tego, o kim mówimy. Tak samo ma się rzecz w stosunkach między człowiekiem a Bogiem. Kto nie zna Boga z imienia, ten w rzeczywistości nie zna Go jako osoby, nie zna Go na tyle, żeby z Nim rozmawiać (a tak przecież rozumie się modlitwę) a znając Go tylko jako bezosobową siłę, nie może Go kochać”.

Imię Boże pisano w języku hebrajskim bez samogłosek. Poprzez przesąd że nie powinno się wymawiać imienia Bożego Żydzi czytali ‘Pan’ (hebrajskie: Adho•nai'). Hebrajski z czasem przestał być językiem żywym i w ten sposób oryginalna wymowa imienia Bożego poszła w zapomnienie. W okresie powszechnego posługiwania się tym językiem z łatwością dodawano podczas czytania tekstu odpowiednie samogłoski (tak jak dzisiaj skrót zł. czyta się złoty lub dr. — doktor). W samym tylko starym testamencie imię Boże występuje 6828 razy. Imię Boże to czasownik — kauzatywna, niedokonana forma hebrajskiego czasownika hawáh („stawać się”). Imię to znaczy więc: „On powoduje, że się staje”. Co więcej, w języku hebrajskim imię to występuje w formie gramatycznej oznaczającej czynność w trakcie wykonywania. Wyjawia ono, iż Jehowa sam nieustannie sprawia, że staje się Tym, który spełnia obietnice, który zawsze urzeczywistnia swoje zamierzenia.

Tetragram

Słownik wiedzy biblijnej pod redakcją Bruce`a M. Metzgera i Michaela D.Coogana podaje znaczenie i sens imienia Bożego: „‘sprawia’ albo ‘sprawi bycie’”. Otóż imię Boże wiąże się z tym, co Stwórca zamierza uczynić. W języku hebrajskim czasowniki mają w zasadzie dwa aspekty, a ten w którym występuje imię Stwórcy, „wskazuje na czynność (…) w trakcie rozwoju. Nie wyraża jedynie ciągłości działanie (…), lecz jego rozwój, zmierzający od zapoczątkowania ku dokończeniu” (A Short Account of the Hebrew Tenses). A zatem sam Jehowa wyjawia przez swe imię, że urzeczywistnia zamierzone cele, że nieustannie staje się Tym, który spełnia obietnice.

Księga Wyjścia 3:15 (przekład: Biblia Hebraica Stuttgartensia, 1977) :

starohebrajskie pismo

Biblia Hebraica Stuttgartensia jest dziś standartowym tekstem/przekładem Hebrajskich Pism (Stary Testament), na nich oparta jest między innymi Biblia Warszawska (1975). A jak ona oddaje ten werset? “I mówił dalej Bóg do Mojżesza: Tak powiesz synom izraelskim: Pan, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i tak mnie nazywać będą po wszystkie pokolenia.” Natomiast amerykański przekład American Standard Version, wydany przez American Revision Committee w 1901 roku, postarał się o nie wprowadzanie ZMIAN w tekście biblii i zadbał o to by imię Boże występowało tak jak w oryginale: “And God said moreover unto Moses, Thus shthou say unto the children of Israel, Jehovah, the God of your fathers (…) this is my name forever, and this is my memorial unto all generations.”

Często w dzisiejszych przekładach biblii (np. Warszawska lub Wulgata) zastępuje się imię naszego Boga na zastępcze słowo ‘Pan’ (ang. Lord). Imię ‘Szatan’ występuje w nich co najmniej kilkanaście razy. Jak widać imię kłamcy jest bardziej respektowane niż imię naszego STWÓRCY. Encyclopaedia Judaica informuje nas że „unikanie wymawiania imienia JHWH (…) wynikało z BŁĘDNEGO ROZUMIENIA Trzeciego Przykazania (Wyjścia 20:7; Powt. Prawa 5:11), które pojmowano: ‘Nie będziesz wzywał imienia JHWH, Boga twego, na próżno’. W rzeczywistości znaczy ono: ‘Nie będziesz fałszywie przysięgał na imię JHWH, Boga twego’”. Przekład New World Translation of the Holy Scriptures (1984) tak oddaje ten werset (Wyjścia 20:7) „Nie wolno ci używać imienia Jehowy, twego Boga, w sposób niegodny, bo Jehowa nie pozostawi bez ukarania tego, kto używa jego imienia w sposób niegodny.”. Dokładniejsze sformułowanie użyte w Wyjścia 20:7 to „w sposób niegodny”. Tak samo my dzisiaj, chcemy by inni używali naszego imienia ale nie po to by się z niego wyśmiewali, szydzili lub inaczej, używali go „w sposób niegodny”. Historia pokazuje, że imię Boże było używane przez ludzi wierzących. Ukrywanie tego wspaniałego imienia jest pogaństwem, fakt ten będzie wyjaśniony poniżej.

• John W. Davis, który w XIX wieku był misjonarzem w Chinach, tak wyjaśnił, dlaczego jest przekonany, że w Biblii powinno się znajdować imię Boże: „Jeżeli Duch Święty mówi gdzieś w tekście hebrajskim „Jehowa”, to dlaczego tłumacz nie mówi „Jehowa” po angielsku czy chińsku? Jakim prawem — powiada: W tym miejscu użyję imienia Jehowa, a w tamtym słowa zastępczego? (…) Gdy ktoś twierdzi, że w pewnych sytuacjach użycie imienia Jehowa byłoby niewłaściwe, niechże wytłumaczy, dlaczego; ciąży na nim „onus probandi” [ciężar dowodu]. Przekona się, że nie jest to łatwe, gdyż musi odpowiedzieć na proste pytanie: Jeżeli w którymś miejscu przekładu użycie imienia Jehowa jest niewłaściwe, to dlaczego natchniony pisarz użył go w oryginale?” (The Chinese Recorder and Missionary Jornual, VII, Szanghaj 1876).

• Marcin Luter w kazaniu na temat Jeremiasza 23:1-8, które wygłosił w roku 1526, oświadczył: „To imię Jehowa, Pan, przysługuje się wyłącznie prawdziwemu Bogu”. W roku 1543 Luter napisał z właściwą sobie szczerością: „Chociaż oni [Żydzi] teraz twierdzą, jako by imię Jehowy było niewyrażalne, to sami nie wiedzą, co gadają (…) Jeżeli można je zapisać piórem i atramentem, to dlaczego nie miałoby się go wymawiać ustami, które przecież są o wiele leprze od pióra i atramentu? (Pisma wybrane, cz. 20, 1747, szpalta 2564, 2565).

WNIOSKI

Co można powiedzieć o imionach występujących w Biblii? Wymawiamy je w ojczystym języku i nie próbujemy naśladować oryginalnego brzmienia. Mówimy więc „Jeremiasz”, a nie Jirmejahu. Mówimy też Izajasz, chociaż tego proroka za jego czasów nazywano prawdopodobnie Jesza`jahu. Weźmy jeszcze raz pod uwagę imię Jezus. Prawdę mówiąc nikt nie wie na pewno jak wołali na niego przyjaciele i krewni, gdy się wychowywał w Nazarecie, chociaż mogło to brzmieć Jeszua (a może Jehoszua), ale na pewno nie Jezus. Natchnieni pisarze Pism Chrześcijańskich (Nowy Testament) nie wahali się używać greckiej formy jesus (I•e•sous). Dzisiaj to imię oddaje się różnie w zależności od tego, na jaki język przetłumaczona jest Biblia. Czytający Biblię po hiszpańsku znajdują w niej imię Jesus (wymawiane Chesus). Włosi piszą Gesu (a czytają Dżejzu), zaś Anglicy — Jesus (wymawiane Dżiezes). Czy mielibyśmy zaprzestać posługiwania się imieniem Jezus dlatego, że większość z nas, jeśli nie wszyscy, nie wie naprawdę, jak pierwotnie je wymawiano? Jak dotąd żaden tłumacz czegoś takiego nie zaproponował. Lubimy się posługiwać tym imieniem, ponieważ utożsamia ono umiłowanego Syna Bożego, Jezusa Chrystusa, który przelał za nas krew. Tak samo jest z imieniem Bożym. Powinnyśmy używać imienia Bożego w takiej formie jakie przyjęło się w naszym języku. Imię naszego Boga, stwórcy nieba i ziemi, nie jest na pewno „Pan” (ang. „Lord”). Jak można więc okazać należyty szacunek Nosicielowi najważniejszego imienia? Czy tym, że nigdy nie będziemy wymawiać ani pisać Jego imienia, bo nie wiadomo dokładnie, jak to robiono pierwotnie, czy raczej będziemy je wymawiać i pisać w sposób przyjęty w naszym języku, wypowiadając się zarazem pochlebnie o Tym, kto je nosi, o Tym który stworzył cały świat i jego cudowną przyrodę?

W książce „Aid to Bible Understanding” powiedziano „Ponieważ nie ma dziś pewności co do tego, jaka była pierwotna wymowa, więc nie ma też chyba uzasadnionych powodów by rezygnować z przyjętej w języku angielskim ‘Jehovah’ na rzecz jakiegoś innego sposobu wymawiania. (…) Imię Jehowa jednoznacznie określa w naszym języku prawdziwego Boga i lepiej spełnia dziś tę rolę niż jakiekolwiek inne proponowane formy zastępcze” (str. 885).

Można więc sobie teraz zadać pytanie? Czy nazywanie Świadków Jehowy — „Jehowymi” jest mądre? Czy w ten sposób naruszamy przykazanie by nie używać „imienia Jehowy, twego Boga, w sposób niegodny?” (Powt. Prawa 5:11). Albo, czy używasz imienia Jehowy tylko wtedy gdy chcesz powiedzieć coś przykrego o Świadkach Jehowy? Jezus Chrystus nakazał prawdziwym chrześcijanom pozyskiwać uczniów wśród ludzi ze wszystkich narodów. Jak podczas nauczania tych ludzi mieliby wyróżnić Boga prawdziwego spośród fałszywych bogów tych narodów? Jedynie przez posługiwanie się Jego imieniem własnym, tak jak to czyni sama Biblia (Mateusza 28:19-20; 1 Kor. 8:5-6): „Gdyż każdy, kto wzywa imienia Jehowy, będzie wybawiony. Ale jak będą wzywać tego, w którego nie uwierzyli? A jak uwierzą w tego, o którym nie słyszeli? A jak usłyszą bez głoszonego? A jak będą głosić, jeśliby nie zostali posłani? Tak jak jest napisane: `Jakże pełne wdzięku są stopy tych, którzy oznajmiają dobrą nowinę o tym, co dobre!” — (List Pawła do Rzymian 10 rozdział od 13 do 15 wersetu).

top[zob. Imię Boże w manuskryktach hebrajskich]