uStronie INDEX
Strona zgodna z najnowszą normą XHTML 1.1.: uStronie :. Spis artykułów / CONTENT
forum | chat | księga gości
INDEX Biblia Artykuły Hebrajski

Któż to jest JEHOWA?

„KTÓŻ to jest Jehowa?” Takie pytanie zadał 3500 lat temu faraon, butny król Egiptu. Następnie rzucił wyzywająco: „Nie znam żadnego Jehowy”. Dwaj mężczyźni stojący przed nim wiedzieli, kim jest Jehowa. Byli to Mojżesz i Aaron, rodzeni bracia, Izraelici z pokolenia Lewiego. Jehowa posłał ich, by zażądali od władcy Egiptu wypuszczenia Izraelitów na pustynię, gdzie chcieli obchodzić święto religijne (Wyjścia [2 Mojżeszowa] 5:1-2, NW).

Sfinks

Faraon nie oczekiwał odpowiedzi na swe pytanie. Podlegli mu kapłani popierali kult setek fałszywych bóstw. Nawet on sam uchodził za boga! Według mitologii egipskiej był synem boga słońca Ra oraz wcieleniem Horusa, bóstwa z głową sokoła. Tytułowano go „potężnym bogiem” lub „wiecznym”. Toteż nikogo nie zdziwiło jego pogardliwe pytanie: „Któż to jest Jehowa, żebym miał usłuchać jego głosu?”

Mojżesz i Aaron wcale nie musieli mu odpowiadać. Faraon przecież wiedział, że Jehowa jest Bogiem Izraelitów, cierpiących wówczas w niewoli egipskiej. Ale wkrótce wraz z całym Egiptem miał się przekonać, że Jehowa to Bóg prawdziwy. Również w dobie dzisiejszej Jehowa sprawi, iż Jego imię i boskość poznają wszyscy mieszkańcy ziemi (Ezechiela 36:23, BT). Z pewnością odniesiemy więc korzyść z rozważenia, jak Jehowa Bóg wsławił swe imię w starożytnym Egipcie.

• Wyższość nad bogami Egiptu

Kiedy faraon napastliwie pytał, kim jest Jehowa, nie przewidywał, jakie to pociągnie za sobą konsekwencje. Odpowiedź otrzymał od samego Jehowy, który zesłał na jego kraj dziesięć plag. Były one wymierzone nie tylko w naród, ale też w bogów Egiptu.

Plagi wykazały wyższość Jehowy nad bóstwami egipskimi (2 Mojżeszowa 12:12; 4 Mojżeszowa 33:4). Wyobraźmy sobie, jaką wrzawę wywołał Jehowa, zamieniając w krew zarówno wodę Nilu, jak i wody w całym kraju! Cud ten nauczył faraona i jego lud, że Jehowa jest potężniejszy niż Hapi, bożek Nilu. Ciosem dla wierzeń Egipcjan było również wyginięcie ryb w rzece, bo niektóre gatunki otaczano boską czcią (2 Mojżeszowa 7:19-21).

Następnie Jehowa sprowadził plagę żab. Skompromitowała ona boginię-żabę Heket (2 Mojżeszowa 8:5-14). Trzecia plaga okryła wstydem kapłanów uprawiających magię, gdyż nie zdołali powtórzyć cudu, którego dokonał Jehowa, zamieniając proch ziemi w komary. „W tym jest palec Boży” — oświadczyli (2 Mojżeszowa 8:16-19). Szarlatanom tym nie potrafił pomóc egipski bóg Tot, uznawany za twórcę sztuk magicznych.

Faraon poznał, kim jest Jehowa. To Bóg, który poprzez Mojżesza oznajmiał swój zamysł, a potem go realizował, w nadprzyrodzony sposób zsyłając na Egipcjan plagi. Jehowa potrafił stosownie do swej woli sprowadzić klęskę lub położyć jej kres. Jednakże wiedza o tym nie skłoniła faraona do podporządkowania się Jehowie. Przeciwnie, pyszny władca Egiptu wciąż uparcie Mu się przeciwstawiał.

Czwartą plagą okazały się muchy, pustoszące ziemię i wciskające się do domów. Prawdopodobnie całe ich roje unosiły się w powietrzu, czczonym pod postacią boga Szu lub bogini Izydy, królowej niebios. Hebrajskie słowo, określające tego owada, bywa tłumaczone na: „bąk”, „mucha psia” lub „chrząszcz” (Biblia poznańska, Septuaginta, Young). Jeżeli byl to chrząszcz, zwany skarabeuszem świętym, wówczas Egipcjanie mieli do czynienia z owadami otaczanymi czcią i nie chcąc ich rozdeptywać, w ogóle nie mogli się poruszać! Tak czy inaczej, klęska ta nauczyła faraona czegoś nowego o Jehowie: Bogowie egipscy nie zdołali ustrzec swych czcicieli przed muchami, Jehowa zaś ochronił swój lud. Zarówno ta plaga, jak i wszystkie następne dotknęły Egipcjan, natomiast Izraelitów ominęły (2 Mojżeszowa 8:20-24).

Piąta plaga spowodowała pomór egipskiego bydła. Okryła niesławą Hathor, Apisa i boginię nieba Nut, przedstawianą pod postacią krowy (2 Mojżeszowa 9:1-7). Szósta wywołała wrzody na ciele ludzi i zwierząt, co upokorzyło Tota, Izydę i Ptaha — bóstwa, którym błędnie przypisywano moc uzdrawiania (2 Mojżeszowa 9:8-11).

Siódma plaga — gruby grad i błyskający wśród niego ogień — przyniosła hańbę Reszepowi, domniemanemu panu błyskawic, oraz Totowi, rzekomo władającemu deszczem i piorunami (2 Mojżeszowa 9:22-26). Ósma klęska, plaga szarańczy, ukazała wyższość Jehowy nad Minem, bogiem płodności i urodzaju, uznawanym za stróża zbiorów (2 Mojżeszowa 10:12-15). Dziewiątym ciosem były trzydniowe ciemności, które ogarnęły cały kraj, stanowiąc zniewagę dla bóstw słońca — Ra i Horusa (2 Mojżeszowa 10:21-23).

Pomimo dziewięciu niszczycielskich plag, faraon dalej nie chciał wypuścić Izraelitów. Jego zatwardziałość drogo kosztowała Egipt, Bóg bowiem sprowadził dziesiątą i ostatnią plagę — śmierć pierworodnych spośród ludzi i zwierząt. Zginął nawet najstarszy syn faraona, mimo że uchodził za boga. W ten sposób Jehowa ‘dokonał sądów nad wszystkimi bogami Egiptu’ (2 Mojżeszowa 12:12, 29).

Faraon wezwał wówczas Mojżesza i Aarona i oświadczył im: „Wstańcie, wyruszajcie z pośrodka mojego ludu, tak wy, jak i synowie Izraela! Idźcie i oddajcie cześć Jahwe według waszego pragnienia. Weźcie ze sobą owce wasze i woły, jak pragnęliście, i idźcie. Proście także o łaskę dla mnie” (Wyjścia 12:31-32, BT, wyd II).

• Wybawca swego ludu

Izraelici opuścili Egipt, ale faraon wkrótce doszedł do wniosku, że błąkają się po pustyni bez celu. Wraz ze swymi sługami począł się zastanawiać: „Cóżeśmy to uczynili, żeśmy wypuścili Izraelitów, tak że nam już nie służą?” (2 Mojżeszowa 14:3-5). Utrata narodu niewolników poważnie osłabiła gospodarkę kraju.

Faraon zebrał więc wojsko i ścigał Izraelitów aż do Pi-Hachirot (2 Mojżeszowa 14: 6-9). Z militarnego punktu widzenia jego sytuacja była korzystniejsza, gdyż Izrael znalazł się w pułapce między morzem a górami. Jednakże w obronie swego narodu stanął Jehowa, który oddzielił go od napastników obłokiem. Po stronie Egipcjan „obłok był ciemnością”, a więc uniemożliwiał atak, po drugiej zaś stronie jaśniał, ‘rozświetlając Izraelowi noc’ (2 Mojżeszowa 14:10-20).

Egipcjanie płonęli żądzą grabieży i mordu, ale przeszkadzał im obłok (2 Mojżeszowa 15:9). Kiedy się uniósł, ujrzeli nieoczekiwany widok: Wody Morza Czerwonego były rozdzielone, a Izraelici przechodzili suchą nogą na drugi brzeg! Faraon i jego żołnierze pragnęli za wszelką cenę pojmać i złupić byłych niewolników, toteż puścili się w pogoń dnem morza. Wyniosły władca Egiptu nie docenił jednak Boga Hebrajczyków. Jehowa wzbudził popłoch wśród Egipcjan, sprawiając, że odpadły koła ich rydwanów (2 Mojżeszowa 14:21-25a).

„Uciekajmy przed Izraelem, bo w jego obronie Jahwe walczy z Egipcjanami” — zawołali wojownicy egipscy. Faraon i jego słudzy uświadomili to sobie za późno. Stojąc bezpiecznie na drugim brzegu, Mojżesz wyciągnął rękę w stronę morza, a wtedy wody powróciły i zatopiły faraona oraz jego armię (Wyjścia 14:25b-28, BT).

• Uczenie się z własnych przeżyć

Kim zatem jest Jehowa? Pyszny faraon otrzymał odpowiedź na to pytanie. Wydarzenia w Egipcie dowiodły, że Jehowa jest jedynym prawdziwym Bogiem, całkiem niepodobnym do ‘bezwartościowych bogów’ czczonych przez narody (Psalm 96:4-5, NW). Budzącą lęk mocą Jehowa ‘stworzył niebo i ziemię’. Jest też Wielkim Wybawcą, który ‘wyprowadził naród swój, Izraela, z ziemi egipskiej wśród znaków i cudów, potężną ręką i wśród wielkiej trwogi’ (Jeremiasza 32:17-21, BT). Cóż za niezbity dowód, że Jehowa potrafi ochronić swój lud!

Faraon dowiedział się o tym z własnych gorzkich przeżyć. Ostatnią lekcję przypłacił życiem (Psalm 136:1, 15). Zachowałby się znacznie mądrzej, gdyby okazał pokorę, kiedy pytał: „Któż to jest Jehowa?” Mógł przecież dostosować swe postępowanie do otrzymanej odpowiedzi. Na szczęście obecnie wiele pokornych ludzi uczy się, kim jest Jehowa. Jaką ma osobowość? Czego od nas wymaga? Oby druga część tego artykułu pogłębiła twe docenianie dla Tego, który jako jedyny nosi imię Jehowa (Psalm 83:19, BT) Zobacz skan tego fragmentu psalmu z Biblii Tysiąclecia.

JEHOWA Prawdziwy i żywy Bóg

PYTANIE faraona: „Któż to jest Jehowa?” było w rzeczywistości pogardliwym wyzwaniem (Wyjścia [2 Mojżeszowa] 5:2, NW). Jak już wykazano w pierwszej cześci artykułu, swą postawą ściągnął on na Egipcjan plagi i śmierć, a sam ze swym wojskiem znalazł grób w morzu. Jehowa Bóg dowiódł swej wyższości nad fałszywymi bogami starożytnego Egiptu. Ale pozwala się poznać znacznie bliżej. Jakimi cechami osobowości się odznacza? I czego od nas wymaga?

• Jego imię i sława

Kiedy Mojżesz stawiał władcy Egiptu żądania, nie powiedział: „Pan mówi tak a tak”. Dla faraona oraz innych Egipcjan panami byli ich liczni fałszywi bogowie. Dlatego Mojżesz używał imienia Bożego — Jehowa — które jemu samemu oznajmiono z wysokości, gdy przebywał w pobliżu płonącego krzewu w krainie Midianitów. Spisane pod natchnieniem sprawozdanie donosi:

Majestat gór

„Bóg rozmawiał z Mojżeszem i powiedział mu: ‘Jam jest Jahwe. (…) Ja także usłyszałem jęk synów izraelskich, których Egipcjanie obciążyli robotami, i wspomniałem na moje przymierze. Przeto powiedz synom izraelskim: Ja jestem Jahwe! Uwolnię was od jarzma egipskiego i wybawię was z niewoli, i wyswobodzę was wyciągniętym ramieniem i przez surowe kary. I wezmę sobie was za mój lud, i będę wam Bogiem, i przekonacie się, że Ja Jahwe, Bóg wasz, uwolniłem was spod jarzma egipskiego. Potem wprowadzę was do ziemi [Kanaan], którą z ręką podniesioną przysiągłem dać [waszym przodkom:] Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi. Dam ją wam na własność. Zaiste, Ja jestem Jahwe!’” (Wyjścia 6:1-8, ST).

Jehowa tak właśnie uczynił. Wyzwolił Izraelitów z niewoli egipskiej, po czym dał im w posiadanie ziemię Kanaan. Sprawił, iż spełniły się wszystkie Jego obietnice. Jakże to harmonizuje z Jego imieniem Jehowa, które znaczy „On powoduje, że się staje”. Biblia używa w odniesieniu do Jehowy takich tytułów, jak: „Bóg”, „Pan Wszechwładny”, „Stwórca”, „Ojciec”, „Wszechmocny”, „Najwyższy”. Niemniej imię Jehowa ukazuje Go jako prawdziwego Boga, który stopniowo realizuje swe niezwykłe zamierzenie (Izajasza 42:8, BT).

Gdybyśmy czytali Biblię w językach oryginalnych, napotkalibyśmy imię Boże tysiące razy. Jego cztery spółgłoski zapisywano hebrajskimi literami: Jod, He, Waw, He (יהוה), tworzącymi tak zwany tetragram, czytany od strony prawej ku lewej. W mowie uzupełniano je samogłoskami, ale dziś nie wiadomo dokładnie jakimi. Niektórzy wolą mówić Jahwe, lecz forma Jehowa jest bardzo upowszechniona i nierozerwalnie kojarzy się z naszym Stwórcą.

Imię Jehowa pozwala też odróżnić Boga od kogoś nazwanego w Psalmie 110:1 „Panem mym”. Według Biblii warszawskiej werset ten brzmi: „Rzekł Pan [po hebrajsku: (יהוה)] Panu memu: Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjaciół twoich jako podnóżek pod nogi twoje!” Natomiast w New World Translation (Przekład Nowego Świata), w którym uwzględniono imię Boże występujące w tekście hebrajskim, czytamy: „Oto wypowiedź Jehowy do mego Pana: ‘Siądź po mojej prawicy, aż położę twych nieprzyjaciół jako podnóżek pod stopy twoje’”. Słowa Jehowy Boga proroczo wskazywały na Jezusa Chrystusa, którego pisarz nazwał ‘swym Panem’.

Za czasów faraona Jehowa wsławił swe imię. Poprzez Mojżesza oświadczył temu nieustępliwemu władcy: „Tym razem ześlę wszystkie plagi moje na ciebie i na sługi twoje, i na lud twój, abyś wiedział, że nie ma równego mi na całej ziemi. Bo już teraz byłbym wyciągnął rękę moją i dotknął zarazą i ciebie, i lud twój, tak że byłbyś starty z powierzchni ziemi, lecz tylko dlatego zachowałem cię przy życiu, by ci pokazać swoją siłę i by rozgłaszano imię moje po całej ziemi” (2 Mojżeszowa 9:14-16).

W rozmowie z dwoma hebrajskimi zwiadowcami, na temat wyjścia z Egiptu i pokonania pewnych królów kananejskich, mieszkanka Jerycha, Rachab, oznajmiła: „Wiem, że Jahwe dał wam [Izraelitom] ten kraj, gdyż postrach wasz padł na nas i wszyscy mieszkańcy kraju struchleli przed wami. Słyszeliśmy bowiem, jak Jahwe wysuszył wody Morza Czerwonego przed wami, gdy wychodziliście z Egiptu, i co uczyniliście dwom królom amoryckim po drugiej stronie Jordanu, Sichonowi i Ogowi, których obłożyliście klątwą. Na wieść o tym zatrwożyło się serce nasze i zabrakło nam odwagi wobec was, ponieważ Bóg wasz, Jahwe, jest Bogiem wysoko na niebie i nisko na ziemi” (Jozuego 2:9-11, BT). Sława Jehowy istotnie rozeszła się daleko.

• Jehowa i Jego przymioty

„Niechaj poznają Ciebie i wiedzą, że Ty masz na imię Jahwe, że tylko sam jesteś najwyższy nad całą ziemią” — takie szczere pragnienie wyraził psalmista (Psalm 83:19, BT, wydanie II). Ponieważ Jehowa sprawuje zwierzchnictwo nad całym wszechświatem, więc prześladowani uczniowie Jezusa mogli się modlić: „Wszechwładny Stwórco nieba i ziemi, i morza, i wszystkiego, co w nich istnieje” (Dzieje 4:24, BT). Ileż otuchy dodaje świadomość, że Jehowa ‘wysłuchuje modlitwy’! (Psalm 65:3).

Główny przymiot Jehowy to miłość. „Bóg jest miłością”, uosobieniem tej cechy (1 Jana 4:8). Ponadto „ma potęgę i rozum”. Jehowa jest wszechmądry i wszechmocny, nigdy jednak nie nadużywa swych możliwości (Joba 12:13, BT; 37:23). Nie ulega też najmniejszej wątpliwości, że zawsze postąpi z nami sprawiedliwie, gdyż „sprawiedliwość i prawo są podstawą tronu jego” (Psalm 97:2). Jeżeli zbłądziliśmy, lecz okazujemy skruchę, powinna nas pokrzepiać świadomość, że Jehowa to „Bóg miłosierny i łaskawy, nieskory do gniewu, bogaty w łaskę i wierność” (2 Mojżeszowa 34:6). Nic więc dziwnego, iż służenie Jehowie sprawia nam tyle radości! (Psalm 100:1-5).

• Niezrównany Król niebiański

Syn Jehowy, Jezus Chrystus, oświadczył: „Bóg jest duchem” (Jana 4:24). Jehowa jest więc niewidzialny dla oczu ludzkich. Do Mojżesza powiedział przecież: „Nie możesz oglądać oblicza mojego, gdyż nie może mnie człowiek oglądać i pozostać przy życiu” (2 Mojżeszowa 33:20). Chwała tego niebiańskiego Króla jest tak wielka, że spojrzenie na Niego człowiek przypłaciłby życiem.

Chociaż Jehowa pozostaje niedostępny dla naszego wzroku, oglądamy mnóstwo dowodów Jego istnienia — istnienia Boga Wszechmocnego. Nie ulega wątpliwości, że „niewidzialna jego istota, to jest wiekuista jego moc i bóstwo, mogą być od stworzenia świata oglądane w dziełach i poznane umysłem” (Rzymian 1:20). Ziemia, trawa na niej, drzewa, owoce, warzywa i kwiaty poświadczają, że Jehowa jest Bogiem. W przeciwieństwie do bezwartościowych bożków, Jehowa zapewnia deszcz i czasy urodzajne (Dzieje 14:16-17). Spójrz nocą na niebo usiane gwiazdami. Cóż za wspaniały dowód boskości Jehowy i Jego zdolności organizacyjnych!

Jehowa powołał do życia organizację świętych, inteligentnych stworzeń niebiańskich. Zgodnie współpracując w jej obrębie, spełniają one wolę Bożą, jak to opisał psalmista: „Błogosławcie Panu [w oryginale: יהוה], aniołowie jego, potężni siłą, wykonujący słowo jego, aby słuchano głosu słowa jego! Błogosławcie Panu [w oryginale: יהוה] wszystkie zastępy jego, słudzy jego, pełniący wolę jego!” (Psalm 103:20-21). Jehowa zorganizował też swój lud na ziemi. Zarówno naród izraelski, jak i pierwszych naśladowców Syna Bożego obowiązywał ściśle ustalony porządek. Podobnie dzisiaj Jehowa ma ogólnoświatową organizację gorliwych Świadków, rozgłaszających dobrą nowinę, że Królestwo Boże jest tuż, tuż! (Mateusza 24:14).

• Jehowa to prawdziwy i żywy Bóg

Boskość Jehowy uwidoczniła się na wiele sposobów! Upokorzył fałszywych bogów egipskich i bezpiecznie wprowadził Izraelitów do Ziemi Obiecanej. Mnóstwa dowodów, iż Jehowa jest Bogiem, dostarcza Jego dzieło stwórcze. A nędzne bożki religii fałszywych po prostu nie mogą się z Nim równać.

Jaskrawy kontrast pomiędzy Jehową, żywym Bogiem, a martwymi bóstwami stworzonymi przez człowieka ukazał prorok Jeremiasz. Szczególnie uwydatnił to w 10 rozdziale swej Księgi, gdzie między innymi napisał: „Jahwe (…) jest prawdziwym Bogiem, jest Bogiem żywym i Królem wiecznym” (Jeremiasza 10:10, BT). Żywy i prawdziwy Bóg, Jehowa, jest Stwórcą wszystkiego. Wyzwolił udręczonych Izraelitów z niewoli egipskiej. Nie ma dla Niego rzeczy niemożliwych.

Jehowa, „Król wieków”, wysłucha modlitwy: „Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię twoje, przyjdź Królestwo twoje, bądź wola twoja, jak w niebie, tak i na ziemi” (1 Tymoteusza 1:17, BT; Mateusza 6:9-10). Owo niebiańskie Królestwo Mesjańskie — na czele z już panującym Jezusem Chrystusem — niebawem wystąpi przeciwko niegodziwcom i zgładzi wszystkich wrogów Jehowy (Daniela 7:13-14). Zaprowadzi też nowy świat, w którym posłuszna ludzkość będzie się cieszyć bezkresnymi błogosławieństwami (2 Piotra 3:13).

Wiele jeszcze można się dowiedzieć o Jehowie i Jego zamierzeniach. Dlaczego nie miałbyś się zdecydować na zdobywanie takiej wiedzy i dostosowywanie do niej swego postępowania? Jeżeli tak uczynisz, dostąpisz zaszczytu życia wiecznego w raju na ziemi pod rządami Królestwa. Doczekasz czasów, kiedy zniknie smutek, ból, nawet śmierć, a ziemia zostanie napełniona wiedzą o Jehowie (Izajasza 11:9; Objawienie 21:1-4). Przypadnie ci to w udziale pod warunkiem, że będziesz postępować zgodnie ze znalezioną w Biblii odpowiedzią na pytanie: „Któż to jest Jehowa?”

Piramidy
topStrażnica nr 14 z 15 lipca 1993