Wysuń menu główne / MAIN MENU «•» wysuń / schowaj MENU
uStronie INDEX
Strona zgodna z najnowszą normą XHTML 1.1.: uStronie :. Spis artykułów / CONTENT
forum | chat | księga gości
INDEX Biblia Artykuły Hebrajski

Obchodzenie urodzin kojarzy się ze śmiercią

BIBLIJNY PUNKT WIDZENIA

OBECNIE większość ludzi sądzi, że obchodzenie urodzin to tylko niewinny zwyczaj. Jednakże Biblia nie wyraża się o nim pozytywnie. W Piśmie Świętym nie znajdujemy na przykład żadnej wzmianki o tym, by któryś z wiernych sług Bożych urządzał urodziny.

nagrobki

Jedyne dwie uczty urodzinowe wspomniane w Biblii wydano dla władców, będących wrogami Boga. W trakcie obydwu doszło do egzekucji, a goście upajali się śmiercią człowieka, który naraził się panującemu. W pierwszym wypadku, faraon egipski kazał stracić przełożonego piekarzy (1 Mojżeszowa 40:2-3, 20, 22). Uczynił tak podczas uroczystości, gdyż wcześniej rozgniewał się na swego sługę. Druga wzmianka dotyczy Heroda - znanego z rozwiązłości władcy Galilei, któremu spodobała się tańcząca podczas uczty dziewczyna i w dowód sympatii dla niej, rozkazał ściąć Jana Chrzciciela. Cóż za odrażające sceny! (Mateusza 14:6-11).

Czy jednak owe dwa przykłady świętowania urodzin, o których donosi Biblia, nie stanowią po prostu wyjątków? Bynajmniej. Starożytny historyk żydowski Józef Flawiusz dowodzi, że takie praktyki nie należały do rzadkości. Opisał inne uroczystości urodzinowe, na których dla rozrywki dokonywano egzekucji.

Obchody takie zorganizowano, na przykład, po zburzeniu Jeruzalem w 70 roku n.e., kieto zginęło 1 000 000 Żydów, a 97 000 ocalałych zabrano do niewoli. W drodze do Rzymu zwycięski wódz, Tytus, zatrzymał się ze swymi żydowskimi jeńcami w Cezarei - portowym mieście, położonym niedaleko Jeruzalem.

Flawiusz pisze: „W czasie pobytu w tym mieście, Tytus święcił z wielką wystawnością dzień urodzin swojego brata i na jego cześć kazał wykonać karę na większości Żydów. Albowiem liczba tych, którzy zginęli w walce ze zwierzętami, z samymi sobą i w płomieniach przekroczyła dwa tysiące pięćset. (…) Potem Cezar udał się do Berytu [Bejrutu]. Jest to fenickie miasto - jedna z kolonii rzymskich. Tutaj zatrzymał się dłużej, aby obchodzić z jeszcze większą okazałością dzień urodzinowy ojca (…) Mnóstwo jeńców zginęło w taki sam sposób jak poprzednio” (Wojna żydowska, księga VII, 37, tłumaczenie Jana Radożyckiego).

Nic, więc, dziwnego, że w pewnym dziele tak to skomentowano: „Późniejsi Hebrajczycy uważali obchodzenie urodzin za zwyczaj pogański. Słuszność takiego poglądu aż nadto potwierdzały ówczesne zwyczaje związane z tym dniem” (The Imperial Bible-Dictionary).

Wierni chrześcijanie z I wieku nie chcieli przejąć zwyczaju święcenia uroczystości, którą Biblia przedstawia w bardzo niekorzystnym świetle i którą Rzymianie obchodzili w tak makabryczny sposób. Szczerzy chrześcijanie w dobie obecnej zdają sobie sprawę, że również biblijne relacje o urodzinach zostały spisane dla ich pouczenia (Rzymian 15:4). Nie obchodzą urodzin, gdyż w czasie tej uroczystości przypisuje się nadmierne znaczenie jednostce. A co ważniejsze, słudzy Jehowy roztropnie uwzględniają fakt, że Biblia nie wypowiada się na temat urodzin przychylnie.

topStrażnica, nr 14 z 15 lipca 1994