Wysuń menu główne / MAIN MENU «•» wysuń / schowaj MENU
uStronie INDEX
Strona zgodna z najnowszą normą XHTML 1.1.: uStronie :. Spis artykułów / CONTENT
forum | chat | księga gości
INDEX Biblia Artykuły Hebrajski

Na czym polega PODPORZĄDKOWANIE się żony?

BIBLIJNY PUNKT WIDZENIA
Kobieta

SŁOWO BOŻE, Biblia, w Liście do Efezjan 5:22 oznajmia: „Żony niech będą podporządkowane swoim mężom jak Panu”. Co to w gruncie rzeczy oznacza? Czy żona musi bezwarunkowo spełniać wszystkie życzenia męża? Czy nie wolno jej nigdy występować i inicjatywą lub mieć własnego, odmiennego zdania?

Rozważmy opisaną w Biblii historię Abigail. Jej postępowanie by!o mądre, choć sprzeczne z wolą męża, bogatego Nabala. Ludzie z otoczenia Dawida, którego Bóg wybrał na króla Izraela, okazali Nabalowi życzliwość, ten jednak „ich zbeształ”. Oburzony taką niewdzięcznością, Dawid wyruszył, by go zabić. Abigaii uświadomiła sobie, że wszystkim jej domownikom grozi niebezpieczeństwo. Zdołała uprosić Dawida, żeby odstąpił od swego zamiaru. Jak tego dokonała? (1 Samuela 25:2-35).

Abigail nie kryła przed nim, że jej mąż jest „nicponiem”, ponadto zaopatrzyła Dawida w żywność, której wcześniej Nabal mu odmówił. Zazwyczaj wyjawianie przywar współmałżonka uchodzi za rzecz naganną. Czy zatem słowa i czyny Abigail należy uznać za buntownicze? Bynajmniej. Usiłowała przecież ratować życie Nabala i jego domowników. Nie ma żadnej wzmianki o tym, że zaczęła lekceważyć męża lub się uniezależniła. Kiedy pomagała Nabalowi w zarządzaniu jego wielkim majątkiem, on nie zarzucił jej, iż czyni to w nieodpowiedni sposób, choć trudno go było zadowolić. Niemniej w krytycznej sytuacji rozsądek nakazał jej działać samodzielnie. A co najważniejsze, Biblia z uznaniem wyraża się o jej postępowaniu (1 Samuela 25:3, 25, 32-33, BT).

Już na wiele lat przed czasami Abigail zdarzało się niejednokrotnie, że żony patriarchów wyrażały swoje zdanie i podejmowały działania niezgodne z wolą mężów. A przecież te „święte niewiasty, które pokładały nadzieję w Bogu”, postawiono chrześcijańskim żonom za wzór podporządkowania (1 Piotra 3:1-6). Na przykład gdy Sara zorientowała się, że Ismael, syn Abrahama, stanowi zagrożenie dla jej syna, Izaaka, uznała, iż Ismael musi zostać odprawiony. Takie rozwiązanie „bardzo nie podobało się Abrahamowi”. Ale Bóg mu powiedział: „Niech ci to nie będzie przykre, co się tyczy chłopca (…) Cokolwiek ci powie Sara, posłuchaj jej” (1 Mojżeszowa 21:11-12).

Potrzeba rozeznania

Nie byłoby zatem słuszne, by w imię podporządkowania żona czuła się się zmuszona zrobić coś wbrew zdrowemu rozsądkowi bądź zasadom Bożym. Nie powinna też mieć wyrzutów sumienia, jeśli podobnie jak Abigail i Sara ujęła inicjatywę w jakiejś żywotnej sprawie.

Podporządkowanie żony nie oznacza, że musi się ona stosować do każdego życzenia męża. Od czego to zależy? Gdy w grę wchodzi przestrzeganie słusznych zasad, może być zmuszona sprzeciwić się mężowi. Mimoto, w jej usposobieniu powinien dominować duch zbożnego podporządkowania.

Oczywiście żona ma się wystrzegać, żeby upór, przekora czy inne niskie pobudki, nie pobudziły jej do ignorowania woli męża. Musi postępować rozważnie, być „roztropna” — jak Abigail (1 Samuela 25:3).

Kiedy mąż unika odpowiedzialności

Nadrzędnym celem i głównym motywem zbożnego podporządkowania się żony jest zjednanie sobie uznania Jehowy, który chce, by współdziałała z mężem i popierała jego decyzje. Nie nastręcza to większych trudności, gdymąż jest dojrzały duchowo. Jeśli natomiast nie jest, przed żoną stoi niełatwe zadanie.

Jak sobie radzić w takiej sytuacji? Żona mogłaby dołożyć usilnych starań, by pobudzić męża do czynu, albo podsuwać mu propozycje decyzji najkorzystniejszych dla rodziny. Jeżeli pozwoli mu „sterować statkiem”, niewykluczone, że mąż nabędzie w tym wprawy. Zadręczanie go ustawicznym gderaniem nie ma nic wspólnego z duchem prawdziwego podporządkowania (Przypowieści 21:19). Gdyby jednak poczynania męża wystawiały rodzinę na niebezpieczeństwo, żona może za przykładem Sary zaproponować jakieś lepsze rozwiązanie.

Jeżeli mąż jest niewierzący, żona ma jeszcze trudniejsze zadanie. Ale i wtedy powinna mu się podporządkowywać, chyba że żąda od niej czegoś sprzecznego z zasadami biblijnymi. Kiedy mąż domaga się postąpienia wbrew nakazom Bożym, chrześcijanka wzoruje się na uczniach Chrystusa, którzy postawieni przez sędziów w podobnej sytuacji, oświadczyli: „Musimy być bardziej posłuszni Bogu jako władcy niż ludziom” (Dzieje 5:29).

Niemniej brak doświadczenia i wiedzy sprawia, że nawet mając najlepsze intencje, mężowie i żony nie zawsze czynią to, co wynika z wyznaczonych im ról. Zdarza się na przykład, że mąż postępuje nierozważnie, a żona zbyt natarczywie domaga się spełniania jej życzeń. Jak temu zaradzić? Każdemu z małżonków niezbędna jest skromność w ocenie własnej osoby. „Wszyscy bowiem wielokrotnie się potykamy” (Jakuba 3:2).

Niejeden mąż przekonał się, że pożyteczna, rozsądna inicjatywa żony jest bardzo cenna. A gdy oboje przepraszają się za popełnione błędy, współpraca układa się coraz lepiej. Jak Jehowa codziennie wybacza nam nasze przewiny, tak i my powinniśmy wybaczać drugim. „Jeśli zachowasz pamięć o grzechach, Jahwe, Panie, któż się ostoi? Ale Ty udzielasz przebaczenia” (Psalm 130:3-4, BT).

„Podporządkowani jedni drugim”

Tak więc dla dobra każdej ze stron Pismo Święte radzi: „Bądźcie podporządkowani jedni drugim w bojaźni Chrystusowej”. Trzeba okazywać wpółmałżonkowi szacunek, podyktowany miłością, nie robić mu niczego na przekór ani nie rywalizować z nim. Dalszy ciąg towanego fragmentu brzmi: „Żony niech będą podporządkowane swoim mężom jak Panu, ponieważ mąż jest głową żony, jak i Chrystus jest głową zboru” (Efezjan 5:21-23).

Paweł użył tu greckiego słowa oznaczającego podporządkowanie się z własnej woli, nie z przymusu. Ponadto chodzi o uległość ze względu na Pana, a nie tylko ze względu na zachowanie harmonii w małżeństwie. Namaszczony zbór podporządkowuje się Chrystusowi dobrowolnie i z radością. Okazywanie przez żonę takiej uległości mężowi może w dużej mieże przesądzić o tym, czy małżeństwo będzie udane i szczęśliwe.

W Piśmie Świętym powiedziano również: „Niech też każdy [mąż] (…) tak miłuje swoją żonę, jak samego siebie”, a więc z całego serca (Efezjan 5:33; 1 Piotra 3:7). Mężowi nie wolno zapominać, że i on ma być podporządkowany swojej głowie, gdyż w Biblii czytamy: „Głową każdego mężczyzny jest Chrystus”.: Mąż powinien sie zatem posłusznie stosować do wskazówek Chrystusa. Z kolei Chrystus też podporządkowuje się swojej głowie: „Głową Chrystusa jest Bóg”. Każdy, oprócz Jehowy, podlega więc czyjemuś zwierzchnictwu. Ale nawet Bóg stosuje się do swych własnych praw (1 Koryntian 11:3; Tytusa 1:2; Hebrajczyków 6:18).

Chrześcijańskie podporządkowanie jest zrównoważone i wychodzi na dobre zarówno kobietom, jak i mężczyznom. Wnosi w małżeństwo prawdziwą harmonię i radość, których źródłem może być tylko nasz kochający Stwórca (Filipian 4:7).

topPrzebudźcie się! nr 23, z 8 grudnia 1996