Wysuń menu główne / MAIN MENU «•» wysuń / schowaj MENU
uStronie INDEX
Strona zgodna z najnowszą normą XHTML 1.1.: uStronie :. Spis artykułów / CONTENT
forum | chat | księga gości
INDEX Biblia Artykuły Hebrajski

Czy JEHOWA był bogiem plemiennym Żydów?

BIBLIJNY PUNKT WIDZENIA
torah

W WIELU krajach imię Jehowa jest dziś kojarzone z nowożytną organizacją Świadków Jehowy. Ale występuje ono w przekładach Biblii, którymi posługują się również inne wyznania. Imię Jehowa w postaci tetragramu [czterech liter alfabetu hebrajskiego] jest używane od tysięcy lat.

Jehowa bywa nazywany „Bogiem Izraela” (1 Kronik 17:24). W związku z tym, sporo osób dochodzi do wniosku, że był to jedynie lokalny bóg plemienny, którego Hebrąjczycy zapożyczyli z innej kultury albo sami wymyślili. „[Jehowa] zaczął istnieć jako bardzo okrutne bóstwo plemienne Izraelitów” — twierdzi Karen Armstrong w książce A History of God (Dzieje Boga) — „Później, (…) mniej więcej w VII i VI stuleciu p.n.e., prorocy izraelscy uczynili z tego plemiennego Boga symbol całkowicie nieopisywalnej istoty”.

Wyjaśnienia etymologii imienia Jehowa niektórzy historycy religii szukają w źródłach kananejskich lub egipskich. Inni utrzymują, że jest to „stare imię plemienne” i nie można nim określać Boga „Nowego Testamentu”. Czy to prawda? Do jakich wniosków prowadzi dokładna lektura Biblii?

Jehowa — Bóg wszystkich ludzi

Księga ta potwierdza, że Jehowę łączyły z narodem izraelskim bardzo bliskie stosunki. Nie daje to jednak podstaw do uważania Go za jakieś bóstwo plemienne. Chrześcijański apostoł Paweł zapytał: „Czyż jest On tylko Bogiem Żydów? Czyż nie także ludzi z narodów?” Jak brzmiała wyraźna odpowiedź Pawła? „Tak, również ludzi z narodów” (Rzymian 3:29). Którego Boga miał na myśli Paweł? W tym samym liście, skierowanym do Rzymian, imię Jehowa występuje 19 razy. Cytując starożytnego proroka hebrajskiego Joela, apostoł napisał, że nie tylko Żydzi, ale „każdy, kto wzywa imienia Jehowy, będzie wybawiony” (Rzymian 10:13; Joela 2:32).

To nie Izraelici wybrali Jehowę na swego Boga, lecz Jehowa wybrał ich, by zgodnie ze swym zamierzeniem przygotować drogę dla Mesjasza. Poza tym, los każdego bóstwa plemiennego jest nierozerwalnie związany z dziejami ludu, który oddaje mu cześć. Kiedy dane plemię zostaje podbite, bóstwo również ponosi porażkę. Tymczasem, w wypadku Jehowy, nic takiego nie nastąpiło.

Gdy wiele stuleci przed erą chrześcijańską, Jehowa zawarł przymierze z Abrahamem, obiecał błogosławić wszystkim narodom, czym dowiódł, że interesuje się całą ludzkością (Rodzaju 12:1-3; Dzieje 10:34-35; 11:18). Izraelski król Dawid napisał, iż Jehowa jest właścicielem nie tylko tego kraju: „Do Jehowy należy ziemia i to, co ją napełnia, żyzna kraina i ci, którzy w niej mieszkają” (Psalm 24:1).

Później, gdy syn Dawida, Salomon, oddawał do użytku świątynię, podkreślił, że do Jehowy mogą przystępować pokorni ludzie ze wszystkich narodów. W uroczystej modlitwie powiedział: „Również cudzoziemca, który nie należy do twego ludu, Izraela, i który przyjdzie z dalekiej krainy (…) [i] będzie się modlił ku temu domowi, ty racz wysłuchać z niebios, twego ustalonego miejsca zamieszkania, i uczyń stosownie do wszystkiego, o co do ciebie będzie wołał ów cudzoziemiec; żeby wszystkie ludy ziemi poznały twoje imię, tak by się ciebie bały jak twój lud izraelski” (1 Królów 8:41-43).

Odrzucenie Izraela

Mojżesz

Na temat stosunków Izraela z Jehową profesor Casper J.Labuschagne napisał: „W swoich dziejach Izrael raz po raz przekonywał się, że jego ‘narodowy’ Bóg potrafi działać w sposób zgoła nienarodowy, a wręcz antynarodowy”. Kiedy w I wieku Izraelici odrzucili Mesjasza, Jehowa odrzucił ten naród.

Jednakże imię Jehowa miało być nadal używane przez chrześcijan. W rozrastającym się zborze chrześcijańskim z czasem znaleźli się przedstawiciele wszystkich nacji. Przewodnicząc zgromadzeniu chrześcijan w Jerozolimie, Jakub, uczeń pochodzenia żydowskiego, powiedział, że Bóg „zwrócił uwagę na narody [nieżydowskie], aby z nich wziąć lud dla swego imienia”. Na dowód, iż było to zapowiedziane, przytoczył proroctwo z Księgi Amosa, w którym występuje imię Jehowa (Dzieje 15:2, 12-18; Amosa 9:11-12).

Troska i błogosławieństwo dla wszystkich

O tym, że Jehowa jest Bogiem ponadnarodowym, świadczą też następujące słowa Pawła: „Nie ma bowiem różnicy między Żydem a Grekiem, bo nad wszystkimi jest ten sam Pan, bogaty dla wszystkich, którzy go wzywają”. (Rzymian 10:12).

A zatem Jehowa zlewa błogosławieństwa na całą posłuszną ludzkość. Wszystkim swym wiernym i posłusznym ziemskim dzieciom - bez względu na narodowość czy rasę - Jehowa obiecuje wspaniałą przyszłość. W swoim Słowie nazywa ich „kosztownościami wszystkich narodów” (Aggeusza 2:7). Ludzie ci poznają Jehowę i zaczynają Go miłować. W ostatniej księdze Biblii czytamy o nich: „Wszystkie narody przyjdą i przed twoim [Jehowo] obliczem oddadzą ci cześć, ponieważ zostały ujawnione twe prawe postanowienia” (Objawienie 15:4).

topPrzebudźcie się!, nr 9 z 8 maja 2001
[Zob. artykuł Czy Bóg ma imię?, w dziale BIBLIA uStronia]