Wysuń menu główne / MAIN MENU «•» wysuń / schowaj MENU
uStronie INDEX
Strona zgodna z najnowszą normą XHTML 1.1.: uStronie :. Spis artykułów / CONTENT
forum | chat | księga gości
INDEX Biblia Artykuły Hebrajski

ANTYLIBAN — wschodnia góra

STATYSTYKA
Najwyższe wzniesienie: Tal'at Musa (2 629 m)
Długość: 145 km
Szerokość: ok. 30 km
CO WARTO ZOBACZYĆ
Dolinę Bekaa (Zalali, Baalbek, Anjar, Rachaiya), Hermel, góry Hermon, Palmyrę, Ma'aret Seydnaya
GOSPODARKA
Rolnictwo: hodowla bydła
Gospodarka leśna
Turystyka
W SKRÓCIE
• Pasmo górskie między Libanem a Syrią
Język: arabski
Religie: islam, prawosławie, druzowie, maronici
Waluta: funt libański
Najdłuższa rzeka: Jordan
Porty lotnicze: Damaszek i Bejrut
KLIMAT
Podzwrotnikowy przejściowy Gorące lata, chłodne zimy. Średnia temperatura w lecie +26°C. Średnia opadów w zimie: 1300 mm.
Antyliban Pasmo Antylibanu stanowi na długim odcinku naturalną granicę między Syrią a Libanem. W naznaczonej wojnami domowymi historii regionu, góry te odgrywały zawsze ważną rolę.
U źródeł Jordanu
Krajobrazy Antylibanu nie są szczególnie zachwycające. Ale w zimie można tu uprawiać narciarstwo, co w tym regionie jest prawdziwą rzadkością.

Mianem Antylibanu [Arabowie nazywają go Dżabal asz-Szarki („Wschod nia Góra”)] określa się 145-km długości pasmo górskie, rozciągające się na południowym zachodzie Syrii i na wschodzie Libanu. Natura jak gdyby chciała sama ustalić granicę pomiędzy obu państwami: wcisnęła miedzy nie masyw, niczym potężny rygiel. Charakterystyczne szczyty ciągną się od równiny wokół syryjskiego miasta Homs, na północy, aż po pasmo Hermon na południu. Od gór Liban oddziela je żyzna dolina, niegdysiejsza Syria Coele, dzisiejsza Bekaa. Znajduje się ona w całości na obszarze Libanu. W terminologii geologicznej to rów tektoniczny ograniczony z dwu stron siodłami uskokowymi.

Jak na bliskowschodni region górski, Antyliban jest połączony zaskakująco gęstą siecią komunikacyjną z okolicznymi metropoliami. Do stolic Syrii i Libanu, Damaszku i Bejrutu, dotrzeć stąd można linią kolejową i szosą.

Antyliban Na obszarze Antylibanu można uprawiać sporty zimowe

Nieliczni turyści zagraniczni zapuszczający się w te rejony nie kryją swego rozczarowania tutejszymi krajobrazami. Antyliban jest bowiem rzadko zalesiony a na północy przeważają wręcz skaliste połacie, pozbawione wszelkiej roślinności. Za to w zimie — któż by przypuszczał, że to w ogóle możliwe — zjeżdżają w okolice miłośnicy sportów zimowych. Kilka miejscowości dysponuje nawet wyciągami narciarskimi.

Najwyższym szczytem Antylibanu jest Tal'at Musa (2.629 m). Na wschód od niego rozciąga się dolina Helbun — jeden z najbardziej rozwiniętych regionów rolniczych Syrii.

GÓRY CEDRÓW

Już w czasach biblijnych rozpoczęto rabunkowy wyrąb cedrowych lasów Antylibanu. Skutki są widoczne do dziś: ogołocone z roślinności górskie zbocza.
Antyliban Północne obszary Antylibanu są szczególnie nieurodzajne.

NAJPIĘKNIEJSZĄ częścią Antylibanu są jego wschodnie zbocza na terytorium Syrii. Zbliżając się z północy do Damaszku, nie sposób nie zauważyć coraz większego urozmaicenia krajobrazu. Droga wiedzie przez głębokie rozpadliny, malownicze oazy, nadrzeczne i cieniste gaje morelowe. W Ma'aret Seydnaya można zwiedzać wykute w skałach grobowce z okresu od II do VI wieku, którymi Antyliban podziurawiony jest od tej strony niczym ser szwajcarski.

Seydnaya to wieś zamieszkana głównie przez chrześcijan. Tej enklawie, na zdominowanym przez muzułmanów obszarze Syrii, dał początek prawosławny klasztor grecki, wznoszący się do dziś na szczycie jednego z okolicznych wzgórz.

Wokół zobaczyć można jeszcze cedry, drzewa będące narodowym symbolem Libanu i zdobiące nawet jego flagę. Już w czasach króla Salomona (ok. 960-925 p.n.e.) drewno cedrowe było poszukiwanym i cenionym materiałem budowlanym, a sławny władca używał go do rozbudowy swej świątyni. Za Aleksandra Wielkiego, Antyliban stał się już ostatnią ostoją lasów cedrowych. Gdy w 333 r. p.n.e. macedoński monarcha dotarł do Libanu, potrzebował ogromnych ilości drewna dla swojej floty. Miejscowe lasy były już jednak tak przetrzebione, że ów cenny surowiec ściągano wielkim wysiłkiem z odległego Antylibanu.

Argumenty przemawiające za drewnem cedrowym nie różniły się od współczesnych: uchodziło ono za wyjątkowo trwałe, co podkreślał już sławny rzymski kronikarz Pliniusz Starszy. Niestety, do dziś w Syrii i Libanie nie podjęto decyzji o ograniczeniu wyrębu tych drzew, a ogromne zapotrzebowanie na opał i nowe pastwiska sprawia, że lasy cedrowe Antylibanu są wciąż bezlitośnie dziesiątkowane.

topAntyliban
Antyliban
CO TRZEBA WIEDZIEĆ
  1. Na północny zachód od Qoernet es Saouda, potoki tworzą na zboczach Antylibanu malownicze kaskady
  2. W górach Antylibanu znajdowała się jedna z baz druzów — muzułmańskiej sekty uczestniczącej w libańskiej wojnie domowej.
  3. Dolina Barada to dla ponad dwóch milionów mieszkańców Damaszku ulubione miejsce letniego wypoczynku.
  4. Domy w górskiej wiosce Maalula (w syryjskiej części Antylibanu) przypominają swą architekturą jaskółcze gniazda.