Wysuń menu główne / MAIN MENU «•» wysuń / schowaj MENU
uStronie INDEX
Strona zgodna z najnowszą normą XHTML 1.1.: uStronie :. Spis artykułów / CONTENT
forum | chat | księga gości
INDEX Biblia Artykuły Hebrajski

PAPA — znaczy ojciec

NA ŚWIĘTEGO OJCA
„Świętym cię zwać nie mogę, ojcem się nie wstydzę
Kiedy, wielki kapłanie, syny twoje widzę”.
Jan Kochanowski — poeta

O KAPŁANIE
„Prawo jest, aby kapłan nie mógł pojąć żony;
Tenże nie ma być w żadnym członku uszczerbiony.
Jeśli nie miał mieć żony, mogli go zostawić
Przy uszu, ale jajec lepiej było zbawić.”
(Jan Kochanowski — słynny polski poeta, 1530-1584)

O KAZNODZIEI
„Pytano kaznodzieje: "Czemu to, prałacie,
Nie tak sami żyjecie, jako nauczacie?"
(A miał doma kucharkę.) I rzecze: "Mój panie,
Kazaniu się nie zdiwuj, bo mam pięćset za nie;
A nie wziąłbych tysiąca, mogę to rzecz śmiele,
Bych tak miał czynić, jako nauczam w kościele" ”.
(Jan Kochanowski — polski poeta)

Poczynając od pierwszych wieków wczesnego średniowiecza po renesans, przez komnaty pałaców apostolskich w Rzymie przewinęło się sporo dzieci, których dostojnym ojcem był Jego Świątobliwość — papież. Kilkudziesięciu następców świętego Piotra zbyt dosłownie potraktowało swój urząd.


Paolo III Paolo III nomina il figlio Pierluigi duca di Parma e Piacenza
(Sebastiano Ricci, 1687)

Anastazy I był papieżem w latach 399-401. Sam może w dziejach nie zapisał się wielką liczbą zasług. Był bardzo pobożny i ceniony przez wielkich myślicieli epoki Hieronima i Augustyna. Pontyfikat tego papieża przypadł na czas upadku cesarstwa zachodniego, zagrażającego też Kościołowi, gdyby nie kilku wybitnych jego przywódców. Wydaje się, że największą zasługą Anastazego był jego syn, Innocenty I — wybrany na biskupstwo rzymskie natychmiast po śmierci Anastazego. Innocenty I panował w latach 401-417, a fakt pokrewieństwa z poprzednim papieżem potwierdzony został przez bliskiego przyjaciela Anastazego, świętego Hieronima.

Długi pontyfikat Innocentego był jednym pasmem kłopotów. Papież musiał rozstrzygać konflikt między cesarzową Eudoksją, a biskupem Konstantynopola, Janem, zwanym „złotoustym” — Chryzostomem. Osłabiony dwór cesarski nie potrafił pomóc południowej Italii w obronie przed najazdem wojsk Gotów, wydając tym samym Rzym na łup najeźdźców. Tylko dzięki interwencji Innocentego oszczędzono kościoły. Nie dość tych kłopotów. W Kościele Afrykańskim rozpowszechniły się herezje Pelagiusza — negującego istnienie grzechu pierworodnego. Silna i zdecydowana postawa Innocentego umocniła władzę biskupów Rzymu. W okresie upadku autorytetu wszelkiej władzy, udało się Innocentemu swój urząd tak umocnić, że Kościół wyszedł z tego czasu wzmocniony. Innocenty I ze szczególną siłą walczył z wszelkimi kultami pogańskimi. Świątynie pogańskie zamieniono w gmachy użyteczności publicznej. Koniec pogaństwa za Innocentego I w Rzymie był też końcem walk gladiatorów w amfiteatrze Tytusa. Za sprawą papieża zabroniono tych barbarzyńskich rozrywek.

Innocenty I nie był jedynym papieżem — potomkiem innego papieża. Sto dwadzieścia lat później na tron wstąpił Sylweriusz (536-537), syn papieża Hormizdasa (514-523). Hormizdas, potomek arystokratycznej rodziny, był żonaty przed otrzymaniem święceń kapłańskich. Owocem tego małżeństwa był właśnie przyszły papież Sylweriusz. Tron papieski zawdzięczał on królowi Ostrogotów, Teodahadowi, który wymusił na duchowieństwie wybór swojego zaufanego. Protektor papieża sam zginął, uduszony przez własnych żołnierzy, i nie mógł ochronić papieża przed cesarzową Teodora, która przeciw Rzymowi skierowała wojska bizantyjskie. Jego Świątobliwość oskarżono fałszywie o zdradę, skazano i wygnano z miasta. Cesarz Justynian, po interwencji biskupów, podjął się pomocy wygnanemu do Syrii papieżowi. Intrygom Teodory nie było końca. Papieża zamiast do Rzymu zawieziono z wygnania na wyspę Palmaria (obecnie Ponza). Tam nieszczęsny zrzekł się urzędu, a za sprawą Teodory rozstał się męczeńsko z życiem — zagłodzony.

Kolejnym papieskim ojcem był Hadrian II (867-872). Jego ojciec sam był biskupem i nic dziwnego, że Hadrian przed przyjęciem święceń kapłańskich miał żonę i dzieci. Kiedy obejmował tron miał już 75 lat. Przyszło mu jednak przeżyć jeszcze wielką tragedię: porwanie gwałt i zamordowanie swej córki i jej matki. Papieska córka miała zostać małżonką Eleuteriusza, syna biskupa Orte. Ten jednak zgotował im inny, tragiczny los. Sam został ścięty.

Inny papież, Jan XI (931-935), według niektórych historyków, miał być synem papieża Sergiusza III i słynnej Marozii. Inii badacze wskazują, iż Jan mógł być synem z małżeństwa Marozii z Alberykiem I ze Spoleto. Tak czy owak Marozia była matką Jana XI i babką Jana XII.

Uroki ojcostwa poznało wielu papieży panujących w tzw. okresie pornokracji. Szerzej na ten temat w artykulele Siedem kobiet, które wstrząsnęły Watykanem.

Mężem i ojcem był także Mikołaj V — antypapież Pietro Ruinalducci (1328-1330). Antypapież Mikołaj różnił się bardzo od swojego imiennika — prawowitego papieża Mikołaja V (1447-1455), który za swoje zasługi uznany został przez historyków za papieża stulecia.
Antypapież Mikołaj był żonaty. Po pięciu latach związku opuścił małżonkę i wstąpił do zakonu Franciszkanów. W domu zakonnym Świętej Marii w Aracoli w Rzymie wiódł życie ascety, dążąc do skrajnego ubóstwa. Cesarz Ludwik IV bawarski, niezadowolony z rządów papieża Jana XXII, tuż po cesarskiej koronacji w Rzymie, kazał usunąć z tronu Jana i obrać nowego następcę św. Piotra. Wybór padł właśnie na Pietro Rainalducciego.
Kiedy zabrakło opieki protektora, Mikołaj stracił swój urząd, okazując skruchę przed prawowitym papieżem Janem. Za wielką sumę i obietnicę zachowania życia potwierdził nielegalność swojego pontyfikatu i ostatnie trzy lata życia spędził internowany w Awinionie.


Kończy się epoka średniowiecza. Europę ożywia duch renesansu, przynoszący nie tylko odnowę idei, wielkie odkrycia geograficzne, ale także swobodę w sztuce i obyczajach. Tej ostatniej nie był pozbawiony dwór papieski w Rzymie. Kolejnych czterech papieży: Innocenty VIII, Aleksander VI, Paweł III i Juliusz III było szczęśliwymi, dbającymi o rodzinę ojcami.

INNOCENTY VIII

Innocenty VIII (1484-1492), Giovanni Battista Cibo, urodził się w 1432 roku w Genui. Jego ojciec był senatorem rzymskim i wicekrólem Neapolu. Gorący klimat u stóp Wezuwiusza nie pozostał bez wpływu na gorące serce młodego, bardzo przystojnego, dobrze zbudowanego i wysokiego arystokraty. W Neapolu został ojcem trójki nieślubnych dzieci. Potomstwa Giovanniego było wcale liczne. Rozmaite miłostki w Rzymie. Padwie i Neapolu dawały owoce. Giovanni karierę duchowną rozpoczął dość późno. W 1467 roku został biskupem Savony, pięć lat później Molfetty, a w 1473 roku papież Sykstus IV ofiarował mu kardynalską purpurę. Po śmierci tegoż papieża, w Rzymie rozpoczęły się walki między stronnictwami rodziny delia Rovere (rodzina Sykstusa IV) i rodziny Borgiów. Jak zwykle przy takich okazjach bywa, z zamieszania skorzystał trzeci kandydat. Giovanni Battista Cibo został wybrany i przyjął imię Innocentego VIII.
Gdy został papieżem, oficjalnie uznał dwójkę spośród licznego swego potomstwa — dzieci z nieprawego łoża. Pozostałych przedstawiał jako swoich bratanków. Wszystkich natomiast skoligacił poprzez małżeństwa z najlepszymi rodami Italii i Europy. Córka papieża, Teodoryna, sama była już matką. Jej córka, Battistina — papieska wnuczka — została żoną Ludwika Aragońskiego, króla Neapolu. Ukochanym dzieckiem papieża był jednak syn Fanceschetto Cibo.

Liczne potomstwo, wytworne życie domu papieskiego kosztowały skarb ogromne sumy. Tymczasem poprzednik Sykstus IV nie zostawił żadnego majątku. Skarbiec świecił pustkami. Innocenty VIII musiał nawet zastawić papieską tiarę. Dla osiągnięcia zysków tworzył na dworze wiele nowych urzędów, które sprzedawał bogatym przedstawicielom rodów rzymskich.
Przestępcy mogli uniknąć kary, wpłacając do skarbca papieskiego odpustne ofiary. Najwięcej korzyści przyniósł papieżowi ślub jego syna Franceschetto z przedstawicielką rodu Medicich. Florencja rządzona przez Medyceuszy była pięknym i bogatym miastem. Medyceusze byli natomiast jednym z najbogatszych i najpotężniejszych rodów Italii. Nic dziwnego, że z takiego związku obie strony, papież i Medyceusze, musieli wynieść jak największe korzyści.
Franceschetto poślubił Magdalenę, córkę Lorenzo de Medici — Wawrzyńca Wspaniałego. Lorenzo uzyskał dla swojej rodziny od papieża kapelusz kardynalski dla swego 13-letniego syna Giovanniego, który sam wkrótce został papieżem, przyjmując imię Leona X (1513-1521).

Z osobą Innocentego VIII związana jest też tragiczna i makabryczna historia. Schorowany papież przyjąć miał krew młodych chłopców. Dla wzmocnienia papieskiego organizmu kupiono u biedoty rzymskiej trójkę dzieci, po dukacie za każde. Dzieci oczywiście w wyniku wykrwawienia zmarły — papież nadal nie czul się najlepiej. Historycy, zwłaszcza ci związani z Kościołem, albo kwestionują prawdziwość całej historii, albo winą obarczają papieskiego lekarza, który bez wiedzy Ojca Świętego kupił dzieci i przygotował z ich krwi lekarstwo. Pikanterii dodaje fakt, że według tych historyków papiestwa lekarz mógł być z pochodzenia Żydem. Tak więc trudno się dziwić częstym w Europie oskarżeniom Żydów o zabijanie małych dzieci w praktykach religijnych, kiedy podobne historie wymyślane są nawet w otoczeniu głowy Kościoła.

Schorowany — choć jeszcze niezbyt stary — Innocenty VIII rozstawał się z życiem długo. Dwa ostatnie lata pontyfikatu to nieustanne walki o schedę po odchodzącym papieżu. Innocenty, karmiony wyłącznie kobiecym mlekiem, zmarł w 1492 roku. Zastąpił go na tronie Piotrowym osławiony Aleksander VI (1492-1503), Rodrigo de Borgia y Doms.

ALEKSANDER VI

Tę postać, nazywaną niejednokrotnie prekursorem włoskiej mafii, obszerniej opisuje oddzielny artykuł w uStroniu, pt.: Aleksander VI — papież, którego Rzym nie zapomina. Aleksander utrzymywał nielegalny, długi związek z rzymską arystokratką Vannozzą Cattanei, z którą miał czworo dzieci. Kolejną faworytą papieża była Giulia Famese. Kroniki nie wspominają nic o potomstwie z tego związku. Złośliwi natomiast przypisują Aleksandrowi jeszcze jedno dziecko — owoc kazirodczego związku z własną córką Lukrecją. Wydaje się jednak, że ta informacja jest zupełnie nieprawdziwa.

Aleksander VI piątkę uznanych swoich dzieci darzył wielką miłością i zapewnił im poprzez małżeństwa i beneficje najlepsze życie. Los jednak całej piątki nie oszczędził. Dziećmi Aleksandra VI byli: Cesare Borgia (1457-1507), od 1491 roku biskup Pampeluny, potem arcybiskup Walencji i kardynał. Za zrzeczenie się tej godności otrzymał księstwo Valentinois oraz księstwo Romanii. Intrygant wchodził w układy z dworem francuskim. Niebezpodstawnie oskarżony o współudział w zamordowaniu brata Juana. Goffredo Borgia (Jane) (1481-1517), książę Squillance, poślubił Sancię, córkę Alfonsa II, z dynastii aragońskiej — króla Neapolu. Juan Borgia (1474-1497), książę Gandii, później także książę Benewentu, głównodowodzący wojsk papieskich, poślubił Marię Enriquez, siostrzenicę króla Fryderyka II Aragońskiego, męża Izabeli I Kastylijskiej. Skrytobójczo zamordowany. Jego śmierć była powodem wielkiego bólu Aleksandra VI. Lukrecja Borgia (1480-1519) — więcej o niej w artykulele: Siedem kobiet, które wstrząsnęły Watykanem.
Pedro Luis (1458-1488), książę Gandii w Katalonii. Pedro Luis nie był synem Vannozzy, podobnie jak inne córki Rodriga — Geromina i Izabella. Imienia matki tej trójki nie znamy.
Vanozza związała się z kardynałem Borgia około roku 1470. Aby ukryć związek, kardynał hojnie wynagradzał kolejnych mężów Vanozzy. Było ich przynajmniej trzech. Vanozza przeżyła Aleksandra i po jego śmierci również i ona przyjęła jako swoje nazwisko Borgia.

PAWEŁ III

Niemal równie licznym potomstwem co Aleksander VI szczycił się papież Paweł III (1534-1549), Alessandro Famese, który wielką karierę duchowną zawdzięczał swojej siostrze Giulli — kochance Aleksandra VI.
Dwoistość pontyfikatu Pawła III jest zaiste zaskakująca. Był typowym przedstawicielem swojej epoki. Jak całe jego otoczenie prowadził rozwiązły tryb życia. Wystawność dworu papieskiego i nepotyzm udowadniały słuszność zarzutów wysuwanych w tej sprawie przez zwolenników reformacji. Także życie ostatnich papieży — Innocentego VIII, Aleksandra VI, Pawła III i następcy Juliusza III było główną przyczyną kolejnego wielkiego podziału Kościoła.
W młodości przebywał na dworze Medyceuszy we Florencji. Tu zaprzyjaźnił się z Giovannim de Medici — wspomnianym już papieżem Leonem X. Aleksander VI, dzięki siostrze — pięknej Giulli, obdarował Alessandra wieloma beneficjami kościelnymi. Mimo że nie był księdzem, otrzymał kilka intratnych biskupstw: między innymi Comelo — Montefiascone. Był czas, że młody Alessandro był jednocześnie pasterzem trzech diecezji. Także dzięki protekcji siostry w Rzymie jako dwudziestolatek został skarbnikiem Kościoła, a w rok później Aleksander VI obdarzył go godnością kardynalską.

Był rok 1493. Kardynał święcenia kapłańskie dostał 25 lat później, w 1519 roku. Wyniesienie do wysokich godności kościelnych dzięki La Belli — jak nazywano siostrę Giullię — dało też Alessandrowi adekwatne przezwisko — zwano go z tego powodu kardynałem Spódniczką. Jego długie, ponad 81-letnie życie można podzielić na niemal równe okresy. Do 1513 roku pędził życie w pełni renesansowe. Jako bardzo popularny i lubiany rzymski prałat wdał się w bujny romans z rzymską arystokratką, z którą miał czworo dzieci — trzech synów i córkę. Symptomy zmian w osobowości przyszłego papieża ujawniły się po objęciu przez niego biskupstwa Parmy z polecenia Juliusza II. Biskup swoje obowiązki potraktował niezwykle poważnie. Zwołał synod diecezjalny, z pasją wprowadzał w swojej diecezji reformy Soboru Laterańskiego V. Jego życie odmieniło się zupełnie od 1513 roku, kiedy zerwał kontakty ze swoją konkubiną. Sześć lat później został księdzem, a po śmierci Klemensa VIII był poważnym kandydatem do tronu papieskiego. Wielu odnowicieli Kościoła właśnie z nim wiązało nadzieje na zmiany. Był w czasie konklawe najstarszym kardynałem, biskupem Ostii, a tym samym Dziekanem Świętego Kolegium Kardynalskiego. Nic więc dziwnego, że po krótkim, dwudniowym konklawe powierzono mu kierowanie nawą św. Piotra. Przyjmując imię Pawła III — objął tron w 1534 roku.

Spośród czwórki dzieci papieża: synów — Pierra Luigiego, Paola i Ranuccia oraz córki — Konstancji, Paweł uznał troje. O synach Paulu i Ranuccio nie pozostało wielu zapisów w historii. Kolejna dwójka natomiast sama i poprzez swoje potomstwo zapisała się przynajmniej na całe stulecie grubymi zgłoskami w dziejach Rzymu:
Córka Konstancja została żoną Bosio II Sforzy, z tego związku narodził się chłopiec Guido Ascanio Sforza, który jako 16-letni chłopiec w 1534 roku mianowany został przez dziadka papieża kardynałem. Inny z wnuków Pawła III także jako dziecko Alessandra Famesego został kardynałem w wieku 14 lat. Najwięcej jednak wiemy o ulubionym synu Jego Świątobliwości, Pierro Luigim. Podobnie jak ojciec, Pier Luigi prowadził dość rozwiązłe (żeby nie powiedzieć, rozpustne) życie. Obdarowany był przez ojca wieloma tytułami i dobrami, głównie kosztem Państwa Kościelnego. W 1545 roku został władcą Parmy i Piacenzzy, popadł w konflikt z cesarzem Karolem V. Mimo iż dla papieża dobre stosunki z cesarzem były bardzo ważne, zarówno jako przeciwwaga dla Francji, jak i dla tworzenia ligi antytureckiej, Paweł III zdecydował się poprzeć własnego syna. Pier Luigi został przez ojca obdarowany jeszcze jednym wysokim urzędem — został gonfalonierem Kościoła — tj. chorążym, dowódcą wojsk. W konflikcie z Karolem V o Parmę w znacznej mierze chodziło także o rodzinne interesy Famesego. Cesarz dążył do zapewnienia tych ziem jako spadku dla innego przedstawiciela rodu Famese — Ottavio, który był zięciem cesarza i wnukiem papieża jednocześnie. Ottavio Famese władał już od 1540 lennami Camerini i Nepi. Paweł III już na łożu śmierci pogodził się ze swoim wnukiem i faworytem cesarza Ottavia i oddał mu we władanie Parmę. Ulubiony syn Pier Luigi został zamordowany w niewyjaśnionych okolicznościach we wrześniu 1547 roku. Paweł III za śmierć syna obwiniał bezpośrednio cesarza, co jeszcze w większym stopniu pogorszyło stosunki papiestwa z cesarstwem.

Nepotyzm papieża i faworyzowanie rodu Famese, chęć zapewnienia mu dominującej pozycji w Italii spotkały się z potępieniem ludu rzymskiego i wielu kardynałów. Paweł III pod koniec życia publicznie wyraził z tego powodu skruchę i przeprosił wszystkich za ten błąd.

Paweł III zapisał się w historii Kościoła i świata. Dążył usilnie do odnowy Kościoła. Po zażegnaniu wojny między Francją a cesarstwem zwołał do Trydentu XIX Sobór Powszechny, który z przerwami obradował między 1545 a 1563 rokiem. Sobór Trydencki, którego celem była obrona Kościola w związku z narastającymi w Europie ruchami reformatorskimi, należy do największych w dziejach papiestwa.

Paweł III był mecenasem artystów. Z jego czasu pochodzą freski z Kaplicy Sykstyńskiej, np. Sąd Ostateczny i obraz Ostatnia Wieczerza. Mikołaj Kopernik dedykował Pawłowi III swoje wielkie dzieło De revolutionibus orbium coelestium.

W roku 1538 Paweł III ostatecznie obłożył wszelkimi karami kościelnymi króla Anglii Henryka VIII, detronizując go, gdy ten aktem supremacji obwołał się głową Kościoła Anglikańskiego.

JULIUSZ III

Następca Pawła III — papież Juliusz III (1550-1555), Giovanni Maria Ciocchi del Monte, został obrany ku powszechnej radości Rzymian. Sam był Rzymianinem. Po latach obcych papieży, miasto świętowało przez dziesięć dni. Hucznym zabawom i festynom nie było końca. Atmosfera radości i powszechnego święta przypominała czasy Leona X i Pawła III. Urządzano maskarady, polowania, festyny. Karnawał przywrócony przez Pawła III trwał nieustannie. Było lato 1550 roku — początek kolejnego Roku Świętego. Do Rzymu napływały nieprzebrane tłumy pielgrzymów, aby w nabożności oddać hołd pierwszemu z apostołów. Tymczasem Rzym, nie bez udziału papiestwa, bawił się. Jego Świątobliwość osobiście przewodził niektórym uroczystościom obchodzonym w iście pogańskim stylu.

Giovanni Maria del Monte na dworze papieskim pracował od dawna. Różne funkcje wypełniał przez pięć kolejnych pontyfikatów. Za Juliusza II został marszałkiem dworu papieskiego, a następnie — w miejsce swojego wuja — arcybiskupem Siponto. Za Leona X był biskupem Pawii, podobnie za Klemensa VI. Za Klemensa VII był zarządcą Rzymu, a za Pawia III — legatem między innymi w Bolonii, Farmie, Piacenzy, Romanii. Paweł III także wyniósł go do godności kardynalskiej i powierzył mu zadanie otwarcia i współprowadzenia Soboru Trydenckiego. Tym właśnie wydarzeniem wyrobił sobie liczącą się pozycję w Kolegium Kardynalskim. Mimo to, po śmierci Pawła III konklawe przeciągało się nadmiernie. Trwało już dziewięć tygodni. Żaden z kardynałów dwóch rywalizujących stronnictw: profrancuskiego i procesarskiego nie mógł uzyskać należytego poparcia pozostałych elektorów. Ostatecznie, wbrew woli cesarza, wybór padł na Giovanniego Marię Ciocchiego del Monte — Juliusza III.

W konflikcie z cesarzem — jak należało przypuszczać — poszło o interesy rodziny, jeszcze nie swojej, ale poprzednika Pawła III. Przed objęciem tronu, Juliusz III obiecał, że odda Parmę wnukowi Pawła III, zięciowi Karola V. Juliusz wspomniał także o oddaniu papieskiemu potomkowi Piacenzy. Niecierpliwość Ottavia Famesego popchnęła go do sojuszu z królem Francji, Henrykiem II, przeciwko papieżowi i cesarskiemu teściowi.

Wojska francuskie zajęły północne Włochy. Papież i cesarz połączyli swoje armie pod wodzą papieskiego wnuka Gianbattisty del Monte. Porażka sprzymierzonych sil cesarsko-papieskich osłabiła nieco pozycję Państwa Kościelnego. Większe zagrożenie dla Kościoła, wraz z niebezpieczeństwem schizmy francuskiej, związane było ze wznowieniem Soboru Trydenckiego. Król Francji zabronił swoim biskupom udziału w soborze i związał się w sojuszu przeciw cesarzowi z protestantami niemieckimi.

Juliusz III z wielką uwagą poświęcał się wojnie Kościoła i trosce o Jego jedność. Nie zapomniał przy tym o interesach swojej rodziny. O papieskim wnuku już wspomnieliśmy. Papież starał się zabezpieczyć interesy swojej rodziny, głównie poprzez obdarowywanie wszelkimi godnościami krewnych i potomków brata. Najsłynniejszym epizodem w życiu Juliusza III było wyniesienie do godności kardynalskiej piętnastoletniego chłopaka. Cała sprawa wywołała wielkie oburzenie kurii. Kim był ów chłopak, trudno jednoznacznie powiedzieć. Historycy kościelni dowodzą, że Juliusz spotkał Innocentego (bo tak miał na imię nasz bohater) przypadkowo w Pannie. Poprosił swego brata, aby ten usynowił papieskiego faworyta. Wielkie wrażenie musiało wywrzeć na papieżu to przypadkowe spotkanie, skoro Innocenty nie dość, że adoptowany został przez rodzinę del Monte, to otrzymał kapelusz kardynalski od opiekuna. Tak czy owak chłopak, choć kardynał, miał opiekować się papieskimi małpami.

Inni dowodzą bliższych związków papieża z Innocentym. Chłopak, wedle tych relacji, był zadziwiająco podobny — choć trochę nierozgarnięty — do Juliusza III. Obsypywany przez Jego Świątobliwość wszelkimi łaskami stał się powodem pogłosek, że był synem Ojca Świętego, a podobieństwo obu nie budziło żadnych wątpliwości. Los nie był dla Innocentego — syna i faworyta papieża — zbyt łaskawy. Po wyniesieniu do godności kardynalskiej przeżył trzydzieści lat. Skończył marnie. Papież Pius IV uwięził go w Zamku św.Anioła pod zarzutem podwójnego morderstwa. Innocenty zginął w wieku 46 lat.

Juliusz III zmarł w 1555 roku, a żywota dokonał w pięknej willi zbudowanej na jego zlecenie. Villa di papa Giulia należy dziś do najpiękniejszych pamiątek, jakie pozostawił po sobie Jego Świątobliwość Giovanni del Monte.

Juliusz III nie był ani pierwszym, ani ostatnim papieżem, dobrze dbającym o interesy rodziny, w tym swoich potomków. Nie popadając zbytnio w przesadę, niemal połowę historii papieży można by przedstawić poprzez prezentację losów ich uznanych potomków i adoptowanych krewnych.

INNI PAPIEŻE

Inny z papieży, Pius IV (1559-1565), Giovanni Angelo de Medici — choć spokrewniony ze słynnymi Medyceuszami z Florencji — należał do bardzo ubogich krewnych wielkich rodów włoskich. Musiał więc dobrze dbać o interesy swoich bliskich. On także doczekał się potomstwa. Miał czwórkę nieślubnych dzieci, choć niektórzy przypisują mu tylko trójkę — dwie dziewczynki i chłopca.
Także potomstwo trzech papieskich sióstr cieszyło się opieką Jego Świątobliwości.

Dwie córki miał Guy Folques — papież Klemens IV (1265-1268). Urodził się w Portugalii. Najpierw był rycerzem, a później — po ukończeniu studiów prawniczych w Paryżu (wzorem ojca) — służył radą i pomocą traktatową królom francuskim. Był żonaty z Gwidą Falcodi le Gros. Właśnie z tego związku zrodziły się dwie córki. Musiało to być szczęśliwe i kochające się małżeństwo, skoro po śmierci żony, Guy z rozpaczy chciał wstąpić do klasztoru. Za namową króla Ludwika IX jednak tego nie uczynił. Stan duchowny był mu pisany. Został w nagrodę za zasługi dla dworu francuskiego biskupem, arcybiskupem, a później kardynałem. Nic więc dziwnego, że jako papież także bronił interesów monarchii w osobie Karola Andegaweńskiego. Papież nie zrobił nic, aby ochronić 14-letniego Konradyna, księcia, krewnego króla Obojga Sycylii Manfreda. Konradyn był w prostej linii dziedzicem cesarzy, książąt Szwabii i królów Jerozolimy. To pochodzenie nie uchroniło go od śmierci, na którą skazał go Karol. Papież obłożył młodego księcia nawet ekskomuniką. Łukasz Kranach przedstawił papieża w 1545 roku jako bezpośredniego wykonawcę wyroku króla — kata Konradyna.

Syna miał też papież Grzegorz XIII (1572-1585) — Ugo Boncompagni. Sam papież miał być bękartem i w okresie, kiedy był profesorem prawa (1531-1539) na uniwersytecie w Bolonii, prowadził bardzo bujne i rozwiązłe życie. Owocem przelotnego flirtu był syn Giacomo.

Niektóre kroniki podają, że ojcem był również papież Klemens VIII (1592-1605). Miał syna Cezara, który urodził się w roku 1552. Wszystko byłoby możliwe gdyby nie fakt, że przyszły papież miał wtedy 16 lat i w zasadzie w związku z tułaczką, jaką przebywała jego rodzina, nie miał możliwości do takiego życia.

Ojcem był także papież Jan XVIII (1003) — Giovanni Siccone, który zanim został papieżem, był żonaty i miał z tego związku trzech synów. Potomkowie papieża zostali także kapłanami Cezar był księciem Modeny i Reggia jako lenna Rzeszy. Celibat przez całe stulecia nie był przez duchownych przyjmowany bez oporu. Papieże, kardynałowie, biskupi i zwykli księża wreszcie mogli chwalić się światu wcale licznym potomstwem.

Papież Wiktor II (1055-1057), podobnie jak poprzednik Leon IX (1049-1054) zdecydowanie przeciwstawił się zarówno małżeństwu księży, jak i posiadaniu przez nich potomstwa. Kilku biskupów pozbawionych zostało za ten występek urzędów. Zabroniono żonatym księżom sprawowania funkcji w dużych miastach, zsyłając ich na prowincję. Małżonkom duchownych odbierano prawa społeczne. Dzieci z takich związków uznane zostały za nieślubne. Zabroniono im dziedziczenia dóbr kościelnych. Takie postępowanie nie było podyktowane obroną Kościoła przed niemoralnością jego funkcjonariuszy, lecz powodowane troską o zachowanie majątku kościelnego, który w prawie feudalnym miałby być podzielony między potomstwo duchownych.

Sprawa celibatu, żywa od samego początku w Kościele, do dziś należy do najtrudniejszych problemów duchowieństwa. Wydaje się, że przed tym problemem Kościół ponownie stanie w przyszłości. Celibat próbowało w okresie średniowiecza wprowadzić wielu papieży. Jednym z nich był np. Stefan IX (X) (1057-1058), Fryderyk książę Lotaryński [zob. artykuł, pt.: Czy chrześcijańskich sług Bożych obowiązuje celibat ? w dziale BIBLIA uStronia].

Wielu z następców świętego Piotra było synami duchownych. Synem kapłana był z pewnością papież Damazy I (366-384). Jego ojciec Antoniusz był kapłanem przy kościele St.Lorenzo w Rzymie. Inni uważają, że Damazy był synem biskupa Leona.
Damazy z powodu kobiety miał wiele kłopotów. Oskarżony został o cudzołóstwo. Jednym z oskarżycieli miał być niejaki Izaak — Żyd. Papież musiał bronić się przed oskarżeniami nie tylko przed prefektem Rzymu, ale także przed synodem rzymskim. Biskup przez siedem lat usiłował dać odpór pomówieniom, w efekcie oczyszczony został z wszelkich zarzutów.

Synami duchownych byli również:

Wystarczy tego wyliczenia…


[zob. w uStroniu:]
Jak umierali papieżePoczet papieżySiedem kobiet, które wstrząsnęły Watykanem
Aleksander VI — papież, którego Rzym nie zapominaDogmat o nieomylności papieżaDzieje zbawienia
Jak katolicyzm przestał być chrześcijaństwem?Czy rządy kleru są dobrym wyjściem?
topNa podstawie: Robert A.Haasler — „TAJNE SPRAWY PAPIEŻY”